اجراي طرح پژوهشي مطالعه و بررسي گچ و گچبري در معماري سنتي ايران در پژوهشكده حفاظت ومرمت آثار تاريخي – فرهنگي هنر گچبري در ايران تاريخي طولاني، گسترده و غني دارد و بخش مهمي از تزئينات وابسته به معماري بناهاي تاريخي را شامل مي شود که در طي اعصار و قرون متمادي سير تحولي و تکاملي خويش را در بستر تاريخ معماري سنتي ايران پيموده است. گچ يکي از مصالح معماري ايراني است که به واسطه قابليت هاي ويژه آن از جمله ارزاني، شكل‌گيري و گيرش سريع همواره مورد توجه معماران و هنرمندان بوده و كاربردهاي متعددي؛ مانند آراستن و تزئين سطوح داخلي بناها، ساخت كتيبه ها، محراب ها، زيرگنبدها، ايوان ها و ساير قسمت هاي بنا داشته است. هنرمندان اين رشته در دوره هاي مختلف تاريخي از شيوه هاي متعددي در به كارگيري گچ استفاده كرده‌اند. متأسفانه هنر گچبري در جامعه امروزي، هنر از ياد رفته اي است که با تعداد اندکي هنرمند باقي مانده در اين عرصه، به فعاليت ادامه مي‌دهد. طرح پژوهشي مطالعه و بررسي گچ و گچبري در معماري سنتي ايران، توسط گروه تزئينات وابسته به معماري پژوهشکده حفاظت و مرمت آثار تاريخي و فرهنگي در قالب يک طرح بلند مدت، به منظور ثبت و ضبط اطلاعات، در زمينه هاي مختلف هنر گچبري از تابستان 1385 آغاز گرديد. از اولويت هاي اين طرح؛ شناسايي پيشکسوتان، اساتيد و هنرمندان گچبر در ايران و مصاحبه با آنها و تکميل پرسش نامه هاي تخصصي به منظور گردآوري و تدوين مشخصات فردي، تجربيات و سوابق کاري ايشان و تجارب مرمتي، اطلاعات فني، تکنيک ها و سبک هاي هنر گچبري، ابزار، نقوش و طرح و محتواي هنري آثار گچبري، اصطلاحات تخصصي و سنتي اين رشته و در نهايت تهيه بانک اطلاعاتي هنرگچبري و استادکاران گچبر است.